اسیدی شدن و سرطان

اسیدی شدن و سرطان

چکیده :

سلول­های سرطانی به محیط اسیدی زیاد و عاری از اکسیژن علاقه دارند. در بافتی که از اکسیژن بالایی برخوردار است سلول سرطانی یافت نمی­ شود.

به اشتراک بگذارید

print
چاپ صفحه
send-to-friend
ارسال به دوست
wish
افزودن به لیست علاقه مندی

امتیاز شما به این مطلب

تعداد امتیازها: 0

اسیدی شدن بدن و ارتباطش با سرطان

 

سرطان

سرطان چیست؟

تقسیم و تولید غیرطبیعی سلولهاست که می تواند در بدن گسترش یابد. تصور می شود کارسینوژنز، ریشه یا تکامل سرطان فرآیند بیولوژیک چند مرحلهای باشد که به صورت مداوم پیشرفت میکند ولی اغلب در سه مرحله پیشرونده ی : شروع، پیشرفت و گسترش پیشرفته توضیح داده می شود. حدود یک سوم مرگ و میرهای ناشی از سرطان مرتبط با تغذیه، بی تحرکی، عدم مصرف مایعات، اضافه وزن، مصرف ا لکل و یک سوم دیگر را مربوط به استعمال دخانیات و سیگار دانست. یکی از عوامل اصلی به وجود آمدن سرطان را رادیکالهای آزاد میدانند به این علت که تنها عواملی هستند که   انسان حملهور شده و باعث شوند سلول بیمار گردد

مرحله شروع : شامل تغییر شکل سلولهای تولید شده در اثر واکنش مواد شیمیایی رادیوتراپی یا ویروس ها با DNA سلولی می باشد.
طی مرحله پیشرفت، سلولهای تغییر شکل یافته، تکثیر یافته و از مکانیسمهای محافظ بدن در برابر رشد و گسترش چنین سلولهائی فرار مینمایند، از این به بعد مرحله ی گسترش رخ میدهد مرحلهای که طی آن سلولهای تومور تجمع یافته و رشد میکنند. تا جائی که نهایتاً به فئوپلاسم بدخیم یا تومور با توان هجوم به بافت تبدیل می گردد که می تواند نهایتاً به بافتها و ارگان های دورتر گسترش یابد این فرآیند را متاستاز گویند.
الگوهای سرطان کودکان و بزرگسالان متفاوت است. در اوایل زندگی مغز، سیستم عصبی، استخوان ها، عضلات و بافت های پیوندی هنوز در حال رشد هستند لذا در کودکان، ضایعات سرطانی این بافتها بیش از بزرگسالان دیده میشود، لوسمی و لنفومها که تومورهای سیستم ایمنی هستند هم در کودکان و هم در بزرگسالان رخ میدهد.
انجمن سرطان امریکا (ACS) معتقد است که خطر گسترش سرطان در تمام عمر در امریکا اندکی کمتر از یک نفر در هر دو مرد و اندکی بیش از یک زن در هر سه زن می باشد.
حدود یک سوم مرگ و میرهای ناشی از سرطان مرتبط با تغذیه، بی تحرکی، عدم مصرف مایعات، اضافه وزن و چاقی است.

اسیدی شدن و سرطان

اسیدی شدن شدید، ناشی از عدم وجود اکسیژن کافی در بدن است و این یک اصل است که هر بافت و مایعی که اسیدی است میزان اکسیژن موجود در آن پایین است. در بافت­هایی که اکسیژن کافی وجود ندارد سلول­ها قادر به تولید انرژی کافی نیستند زیرا که سلول­ها برای سوزاندن ماده­ی غذایی و تبدیل آن به انرژی، به اکسیژن نیاز دارند. در اثر کمبود انرژی، سلول­ها علاوه بر اینکه نمی­توانند وظایف خود را به خوبی انجام دهند قادر به ترمیم و بازسازی خود و ترمیم DNA نیز نخواهند بود.

دکتر اتو واربورگ[1] پس از کشف ارتباط بین کاهش اکسیژن در بافت­ها و ایجاد سرطان، جایزه نوبل پزشکی را کسب کرد. دکتر واربورگ به نحوه­ی سوخت و ساز سلول­های سرطانی پی برد و ثابت کرد که سلولهای سرطانی در محیط­هایی که نمی­توانند اکسیژن پیدا کنند، از طریق تخمیر شکر و تبدیل آن به انرژی رشد می­کنند.

سلول­های سالم در محیط عاری از اکسیژن نمی­توانند زنده بمانند اما سوال این است که سلول­های سرطانی چگونه در چنین محیطی رشد می­کنند؟ سلول­های سرطانی از یک سلول پیشرفته­ی انسان به یک سلول بدوی تبـدیل شده و مانند سلول­های بدوی گیـاهان بدون اکسیژن نیز می­توانند انرژی تولید کنند. سلول­های انسان­ها و حیوانات بر خلاف سلولهای گیاهان فقط می توانند به کمک اکسیژن انرژی تولید کنند و در اثر نبود اکسیژن کافی به سلول­های سرطانی تبدیل می­شوند. سلول­های سرطانی با استفاده از قند ها تکثیر می­یابند. این سلول­ها اصلاً نیازی به اکسیژن ندارند و فقط به قند احتیاج دارند که برای کسب قند بیشتر، نیازمند خون و رگ­های خونی بیشتری هستند.

بیش از 80 سال از کشف دکتر اتو واربورگ می­گذرد و روش­های مختلفی برای درمان سرطان به کار گرفته شده است، از جمله اکسیژن رسانی به بافت سرطانی و جلوگیری از تجمع رگ­های خونی در اطراف تومور و همچنین مصرف داروهایی که از تکثیر سلول­های سرطانی جلوگیری می­کند. درحالی­که درباره­ی اسیدی شدن که مسبب و زمینه­ساز اصلی سرطان است تحقیقی صورت نگرفته است.

اگر بخواهم به شکل بسیار ساده، نحوه ی سوخت و ساز سلول­های سرطانی را توضیح دهم، باید بگویم که براثر افزایش بار اسیدی بدن، برخی از سلول­ها آسیب دیده و می­میرند. دراین مرحله هیچ مشکلی به وجود نمی­آید چراکه به جای آن ها سلول­های جدیدی تشکیل می­شوند، اما گاهی برخی از سلول­های آسیب­دیده از بین نرفته و خود را با محیط جدید منطبق می­سازند و در این محیط اسیدی و فاقد اکسیژن شروع به رشد و تکثیر می­کنند. این سلول­ها هیچ یک از وظایف خود را انجام نمی­دهند، در برابر سیستم ایمنی بدن مقاوم هستند، به دستوراتی که از مغز صادر می­شود پاسخی نمی­دهند، بسیار بی­رویه رشد و تکثیر می­یابند، سلول­های اطراف خود را هم آلوده ساخته و شبیه خود می­کنند، این سلول­ها همان سلولهای سرطانی هستند.

این امر بسیار وحشتناک به نظر می رسد اما در واقع این سلولهای بیچاره به دلیل آسیبی که در اثر نبود اکسیژن به آنها وارد شده است چنین رفتاری از خود نشان می دهند. آنها فقط برای اینکه زنده بمانند انعطاف پذیرتر و باهوش­تر از سایر سلول­ها می­شوند و همه­ی سلول­ها از چنین استعدادی برخوردار هستند. با افزایش بار اسیدی سلول، ساختار DNA آن آسیب می­بیند و چنانچه سلول نتواند انرژی لازم برای بازسازی خود را تامین کند می­میرد، اما گاهی سلول­ها، نمی­میرند و تبدیل به چنین سلولهای با هوشی می­شوند.

امروزه اکثر درمان­ها معطوف به نابود کردن تومورهای سرطانی هستند و درمان­هایی که بتوانند مانع از تبدیل سلول­های سالم به سرطانی شوند بسیار نادر می­باشند. این در حالی است که اسیدی بودن بدن بیماران سرطانی نسبت به افراد سالم از روی PH ادرار و آب دهانشان کاملاً آشکار و قابل تشخیص است و میزان اکسیژن موجود در بافت­های این بیماران به شدت پائین است.

سلول­های سرطانی به اسید زیاد و اکسیژن کم علاقه دارند.

در بافتی که از اکسیژن بالایی برخوردار است سلول سرطانی یافت نمی­شود و وجود اکسیژن زیاد فقط در محیط قلیایی امکان پذیر است. سلولی که به عنوان سلول سرطانی در محیط اسیدی خشونت به خرج می­دهد، همان سلولی است که در محیط قلیایی عاشقانه زندگی می­کند. بنابراین برای ایجاد محیطی عاشقانه برای سلول­ها، باید قلیایی شویم.

 


[1] Otto Warburg

نظرات كاربران

نظرات خود را با ما در میان بگذارید

شما هم میتوانید نظر خود را در رابطه با این مطلب برای ما ارسال نمایید.

برای ارسال نظر باید عضو سایت باشید، اگر قبلا در سایت ثبت نام کرده اید اینجا را کلیک کنید.

captcha Refresh

عضویت در خبرنامه سایت

اگر میخواهید آخرین پیشنهادات ما را در ایمیل شخصی خود دریافت کنید در خبرنامه ما عضو شوید.